Położone na obu brzegach Świny u jej ujścia do Bałtyku, częściowo na wyspie Uznam, częściowo na Wolinie — ŚWINOUJŚCIE jest dynamicznie rozwijającym się miastem portowo–przemysłowym. Połączone w 1975 r. w jeden zespół administracyjny z Międzyzdrojami spełnia ponadto rolę miasta uzdrowiskowego i letniskowego zarazem, o znaczeniu międzynarodowym. Tereny obecnego Świnoujścia w IX i X w. wchodziły w skład plemiennego państwa Wolinian, które w X w. Mieszko I przyłączył do Polski. Przekazy historyczne wspominają, iż u ujścia Świny, na obydwu jej brzegach, istniały dwa grody obronne, które w końcu XII w. uległy zniszczeniu podczas najazdów duńskich.
W spisanych po 1185 r. przez Sakso Gramatyka, proboszcza z Roksilde Dziejach Danii czytamy: …gdy zniszczony został przez zimowy przybór morza gród kolo ujścia Świny, (Słowianie) dwa inne wystawili w tych miejscach z wiosną (około roku 1177), zwiózłszy zimą materiał i sądzili, ze nikt ich nie pobije, jeśli Piana jest zabezpieczona grodem Wologoszcz, a Świna umocnieniami morskimi. czytaj całość…
Na linii Biatogard-Szczecinek leży wieś TYCHOWO. Na miej. scowym cmentarzu największy głaz narzutowy w Polsce, pomnik przyrody tzw. „Tryglaw” (Trzygłów). Jest to granitowy głaz wielkości małego domku, o objętości około 700 m5 (3,8 m wysokości nad ziemią i ok. 4 m pod powierzchnią ziemi, ponad 50 m obwodu). Na kamieniu zatarte ślady napisu. W dwu miejscach wydaje on głuchy dźwięk, co sugeruje, że jest tam „pusty”. Porastają go mchy i porosty.
W odległych czasach głaz ten był miejscem kultu pogańskich Słowian. Archeologowie twierdzą, że „Trygław” cieszył się kultem na całym Pomorzu Zachodnim i Połabiu. Ośrodki kultu tego bóstwa znajdowały się jeszcze w XII wieku w Szczecinie, Wolinie i Brennie. Według biografów Ottona z Bambergu, który z ramienia Bolesława Krzywoustego prowadził w XII wieku misje na Pomorzu — w Szczecinie przedstawiano „Trygława” pod postacią posągu o trzech głowach, w Wolinie jego symbolem była włócznia. Trzy głowy symbolizowały władzę bóstwa nad niebem, ziemią i światem podziemnym. Istnienie centralnej — wg przekazów z pocz. XII w. – świątyni „Trygława” w Szczecinie nie wyklucza miejsc kultu tego bożka w innych miejscowościach Pomorza, np. w Tychowie. czytaj całość…
O średniowiecznej wieży w Trzebiatowie mówi się: obronna. Rzeczywiście. Była częścią murów miejskich. Była bramą, przez którą prowadziła droga do rynku znad brzegu Regi. Pokaźne ciosy kamienne fundamentów położone są w krąg. Zbudowany na nich korpus wieży w przekroju zbliżony jest do koła. Sama zresztą wieża, wysoka i strzelista, ma kształt pionowego walca. Taki kształt rzadziej nadawano wieżom obronnym w średniowieczu, jako że był trudniejszy do wykonania niż bryła prostokątna czy wieża osadzona na kwadratowych, w przekroju, fundamentach.
Liczne są pod warstwą tynków ślady ognia na wieży. Płonęła nie raz — na przykład w XIV i XV wieku, kiedy pożary niszczyły miasto prawie doszczętnie. Dzisiejszy kształt jej hełmu pochodzi z lat nie tak dawnych. Natomiast stare sztychy miasta sugerują, że na trzebiatowskiej wieży mógł płonąć ogień podsycany ciągle przez człowieka. Wieża mogła być w dawnych latach — latarnią morską, a na pewno ważnym punktem sygnalizacji optycznej. Możliwe to? Miasto leży przecież na lądzie, przeszło 10 kilometrów od Bałtyku!
TRZEBIATÓW jest miastem bardzo starym, Z wykopalisk wiemy, że w IX wieku znajdował się tu warowny gród słowiański. Pierwszą pisemną wzmiankę o Trzebiatowie znajdujemy w dokumencie z 1170 r. Dokument ten, na którym nazwa Trzebiatów została zapisana Tribeten, mówi o przekazaniu 11 wiosek zakonnikom przybyłym z Lund w Szwecji. W 1208 r. wnukowie księcia Warcisława I, który z Bolesławem Krzywoustym chrzcił Pomorze, książęta Bogusław II i Kazimierz II za namową swej matki Anastazji, córki księcia polskiego Mieszka Starego, sprowadzili do miejscowości Białobuk pod Trzebiatowem zakonników pre-monstrantów i ufundowali klasztor męski. 16 lat później księżna Anastazja ufundowała i bogato wyposażyła w samym Trzebiatowie drugi klasztor dla dziewic pod nazwą „Hortus Mariae” czyli „Ogród Maryi”. Zarówno miasto jak i klasztory rozwijały się, zakonnicy szykowali się do kolejnych misji. I oto w 1277 r., gdy książę Barnim I oraz jego syn Bogusław IV nadali miastu prawo lubeckie, przyznali równocześnie Trzebiatowowi — a ich decyzję poparł opat z Białobuków Tomasz – port Regoujście i wolną żeglugę no rzece Redzie. I tak się zaczęła morska kariera Trzebiatowa. czytaj całość…
PUSZCZA WKRZAŃSKA rozciąga się na zachód od Szczecina ujścia Odry. Stanowi płaską równinę rzadko zaludnioną i porośniętą borami sosnowymi. Nazwa wywodzi się od rzeki Wkry (płynącej już po stronie NRD) oraz od słowiańskiego plemienia Wkrzanów, żyjącego niegdyś nad tą rzeką. Obszar puszczy wynosi około 1550 km2, w tym 1000 km* zwartego lasu. czytaj całość…
SZCZECIN — drugie pod względem wielkości i ważności polskie miasto nad Bałtykiem i wraz ze Świnoujściem największy nasz port morski — dopiero pod koniec XV w. wyrósł na stolicę Pomorza Zachodniego. Dużo wcześniej jednak — jak ukazują to wykopaliska — w epoce przedpiastowskiej był miastem związanym z gospodarką morską. Za Piastów zaś stał się ważnym ośrodkiem władzy politycznej. Wymienia jego nazwę dokument powstały na dworze Mieszka I tzw. Dagome iudex. czytaj całość…
W Szczecinie ma siedzibę największy armator Polskiej Marynarki Handlowej — Polska Żegluga Morska. Zorganizowany w 1951 r. szczeciński armator rozpoczął działalność dysponując 11 statkami o łącznym tonażu ok. 27 tys. ton nośności, a więc takim tonażem, jaki dziś ma sama „Ziemia Kielecka” — jeden z jego statków. Utrzymywały one trzy regularne linie: do Londynu, Antwerpii oraz do portów skandynawskich. Statków z każdym rokiem przybywało. Wkrótce PŻM obsługiwała już 13 linii regularnych, m.in. londyńską, sztokholmską, dwie fińskie, albańską, Braila – porty Lewantu. W 1959 r. statki spod znaku PŻM rozpoczęły regularne rejsy do portów Afryki Zachodniej. czytaj całość…